گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره ام

- نشسته بودم. گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار بگريم؟

گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود. گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسيد.

-گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟ گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزي نگفتی، پناهت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی، مي خواستم برايم بگويی آخر تو بنده من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.

-گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت مي دادم. گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...
گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

دوستان عزيز يه دوست خيلي خيلي مهربون كه براي من احترامش واجبه محبت كردن و اين آهنگ رو برام گذاشتن اميدوارم كه بتونيد گوشش كنيد

http://alireza.raahema.ir/music/love.wma

ممنون عليرضا

مرا در بیستون بر خاک سپارید  که تا  شبها

غم   بی  همزبانی  را  برای  کوهکن  گویم

بگویم عاشقم بی همدمم دیوانه ام  مستم                                                          

نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن  با پیرهن  گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در  خاکم

خوشامد  گویمت اما  در آغوش  کفن  گویم

وفا

نه از  آشنایان  وفا  دیده ام 

                                                          نه  در  باده  نوشان  صفا  دیده ام

ز نا مردمی ها  نرنجد  دلم

                                                          که از چشم خود هم خطا دیده ام

به خاکستر دل نگیرد شراب                                   

                                                           من از  برق  چشمی  بلا  دیده ام

وفای تورا نازم ای اشک غم                                

                                                           که  در دیده  عمری تو  را دیده ام

طبیبا مکن منعم از جام می

                                                           که   درد   درون  را   دوا   دیده ام

حریم خدا شو چه شبها دلم                                                                   

                                                           که  خود  را  ز  عالم  جدا  دیده ام

از آن رو نریزد سرشکم به چشم

                                                           که در  قطره هایش  خدا  دیده ام

نامت را تمام شب همراه ستاره ها نجوا کردم
تا در ازدحام شب نقش روشن تو را پيدا کردم

سوار كشتي قلبم مي كنم آهي
دلم هواي تو را مي كند گاهي
براي آخرين بار مي سرايم باز
به ساحل عشق تو مي رسم به ناگاهي
ز بس كه من نگفتم حرف دل را با كسي
درونم ريشه كرده زخم هاي بي كسي
براي درد دل كردن چه دير است
ولي اي كاش مي گفتي كه تو كي مي رسي
دلم پروانه است. بيگانه است با بي كسي
در اين بيگانه بازار. ندارد او كسي

آدم خيلی حقيره، بازيچهء تقديره
پل بين دو مرگه، مرگی كه ناگزيره
حتي خود تولد آغاز راه مرگه
حديث عمر و آدم حديث باد و برگه

آغاز يك سفر بود وقتي به هم رسيديم
با هر نفس هزار بار به سوي مرگ دويديم
تو اين قمار كوتاه نبرده هستي باختيم
تا خنده رو ببينيم از گريه آينه ساختيم

فرصت همين امروزه برای عاشق بودن
فردا مي پرسيم از هم غريبه اي يا دشمن
ای آشنای امروز حرف منو باور كن
فردا غريبه هستی امروزو با من سركن

تولد هر قصه يه جادهء كوتاهه
اول و آخر مرگه بودن ميون راهه
اگر چه عاجزانه تسليم سر نوشتيم
با هم بيا بميريم شايد يه روز برگشتيم

تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست

تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

 تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

 تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

 تنهائي را دوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست وهيچ کس اشکهايم را نميبيند

اما ..............

کاش قلبم درد پنهانی نداشت              

                                        چهره ام هرگز پریشانی نداشت 

برگهای آخر تقویم عشق  

                                         حرفی از یک روز بارانی نداشت

کاش می شد راه سخت عشق را

                                         بی خطر پیمود و قربانی نداشت                     

اگر بپرسي :

به چه عشق مي ورزي ؟

مي شنوي زندگي !

اگر بپرسي :

از چه مي ترسي ؟

مي شنوي زندگي !

ااگر بپرسي:

به چه مي خندي ؟

مي شنوي زندگي !

زندگي ديوانه وار ترين تجربه ايست

كه امكانش به ما داده شده!

فرصتي براي انسان شدن

و انسان ماندن!

            وسعت تنهائيم را حس نکرد...

 در ميان خنده هاي تلخ من...

                                             گريه پنهانيم را حس نکرد...

 در هجوم لحظه هاي بي کسي...

                                            درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

 آن که با آغاز من مانوس بود...

                                            لحظه پايانيم را حس نکرد

_{سایه سار قفسم بود}

_{زیر رگبار مصیبت ٬ بی کسی تنها کسم بود}

با قلم نقش حبابي بر لب دريا کشيد

گفتمش تصويري از ليلي و مجنون را بکش

عکس حيدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س) کشيد

گفتمش بر روي کاغذ عشق را تصوير کن

در بيابان بلا تصويري از سقا کشيد
                    
گفتمش سختي و درد و آه گشته حاصلم

گريه کرد، آهي کشيد و زينب کبري(س) کشيد

زندگی چیست ؟؟سفر است به پايانش بريد. راز

است کشفش کنيد .هدف است به دستش آوريد. اندوه

است به آن تن در دهيد.مسئله است حلش کنيد.

گرفتاري است تحملش کنيد. مصيبت است بر آن غلبه

 کنيد. نبرد است جرئت مقابله با آنرا داشته باشيد. تعهد

است به آن وفا کنيد. موهبت است بپذيريدش.شادماني

 است با آن نغمه سر دهيد. زيبايي است تحسينش

 کنيد.لذت است از آن بهره ببريد .بازي است با آن بازي

کنيد